بخش های اصلی

صفحه اصلی درباره ما پيامبر و اهل بيت بانک مقالات بانک کتب پرسش ها اخبار مجمع اخبار جهان تشيع آثار علمی فرهنگی گالری گالری تصاویر گالری صوت گالری فیلم لينکستان يادداشت روز عضويت در خبرنامه تماس با ما

بر باد رفتن دلار سعودی شکست انتخابات عراق و نوری مالک شیعه

عربستانی می خواهد توقف فوری امارات شیعه های امارات خبر دادند موج گرایش به مسیحیت در

دختر هفتده اهل تونس به داعش  علیه شیعه پیوست

تجمع زنان شيعه در دفاع از دو شهيد

تدریس عقاید دیگران در کنار اسلام شیعی

در استان نینوای عراق آیت‌الله سیستانی بیانیه تحولات اخیر پس شیعه

نمايندگان مجلس کويت حمايت مالي  از داعش ضد شیعه

يک روحاني خانه سني در عراق  آتش زدن

لطفا تا بارگزاری کامل اطلاعات شکیبا باشید.
به پایگاه اینترنتی مجمع جهانی شیعه شناسی خوش امدید.                  برای استفاده مناسب و کامل از همه امکانات سایت لطفا با مرورگرهای موزیلا فایرفاکس یا گوگل کروم وارد شوید.                      

کد امنيتی:

  
X

با عضویت در خبرنامه به صورت اتوماتیک آخرین مطالب سایت برای شما ارسال می شود

تصوير فيلم صوت

آرشيو
آرشيو
آرشيو
  • توجه به خدا توجه به خدا تقوا 1 تقوا 1 تقوا 2 تقوا 2
  • توبه حقیقی توبه حقیقی نفقه در دین نفقه در دین پاک نمودن قلب پاک نمودن قلب
  • استغفار استغفار اسباب گرفتاریها اسباب گرفتاریها اخلاص اخلاص
  • احترام به دیگران احترام به دیگران اثر طاعت و معاصی در هنگام مرگ اثر طاعت و معاصی در هنگام مرگ

به نظر شما داعش در عراق و سوریه بیشتر به دنبال محقق کردن چه اهدافی است؟

محمد العریفی از علمای وهابیت در عربستان که دارای طرفدارانی در کشور عربستان و کشورهای عربی است جدیدا صفحه ای فارسی در یکی از شبکه های اجتماعی به راه انداخته است که...ادامه

26 رجب:

1- وفات حضرت "ابوطالب" عموی گرامی پيامبراسلام"صلی الله علیه و آله" (10 بعثت)
2- درگذشت آیت الله ملا محمد باقر فشارکی (1314 هجری قمری)
3- درگذشت آیت الله سید محمدحسن حائری قزوینی (1380 هجری قمری)
4- درگذشت فيلسوف و نويسنده توانا، علامه "محمدتقي جعفری" (1419 هجری قمری)
---

1- وفات حضرت "ابوطالب" عموی گرامی پيامبراسلام"صلی الله علیه و آله" (10 بعثت)
نام مبارکش عمران است ، و پدرش جناب عبد المطلب ، و مادرش فاطمه بنت عمر و بن عائذ است .
ابوطالب (صلى الله عليه و آله) با عبد الله پدر پيامبر (صلى الله عليه و آله) و زبير بن عبد المطلب برادر ابوينى بودند، يعنى از طرف پدر و مادر يكى بودند و ساير اولاد جناب عبد المطلب با اين سه بزرگوار فقط از پدر يكى بودند.{1}
ابوطالب چهار پسر داشت. پسران او به ترتیب سن: طالب، عقیل،‌جعفر و علی(علیه السلام) بودند. برای او دو دختر نیز ذکر کرده‌اند: ام هانی (فاخِته) و جُمانَه.{2}
ابوطالب دو منصب رفادت (مهمانداری حاجیان) و سقایت (آب رسانی به حاجیان) در مکه را بر عهده داشت.{3} وی به بازرگانی مشغول بود و عطر و گندم خرید و فروش می‌کرد. {4}
بنابر روایتی از امیرمؤمنان(علیه السلام) و آنچه مورخان درباره ابوطالب گفته ‌اند: وی با آن که تهی دست بود عزیز و بزرگ قریش و دارای هیبت، وقار و حکمت بود.{5} درباره جود و سخاوت او گفته ‌اند: در روزی که او اطعام می ‌داد، کسی از قریش اطعام نمی ‌کرد.{6} وی اولین کسی بود که در عصر جاهلی، سوگند در شهادت اولیای دم را بنا نهاد و بعدها اسلام آن را امضا کرد.{7} حلبی می ‌گوید: او بنا بر شیوه پدرش، شراب را بر خود حرام کرده بود. {8}
ابوطالب، به سفارش پدرش، کفالت برادرزاده هشت‌ساله ‌اش را بر عهده گرفت.{9} ابن شهرآشوب می ‌گوید: عبدالمطلب هنگام مرگ، ابوطالب را طلبید و گفت:‌ای پسرم! تو به خوبی شدت علاقه و محبت مرا نسبت به محمد دانسته ‌ای، اکنون چگونه وصیت مرا درباره او عملی خواهی کرد. ابوطالب پاسخ گفت: مرا به محمد سفارش نکن که او پسر من و برادرزاده من است. و در ادامه می ‌گوید: چون عبدالمطلب از دنیا رفت ابوطالب آن حضرت را بر خود و همه خاندانش در خوراک و پوشاک مقدم می ‌داشت. {10}
گزارش‌های تاریخی از حمایت های بی ‌دریغ ابوطالب از رسول اکرم(صلی الله علیه و آله) در برابر فشارها و تهدیدهای قریش نسبت پیامبر(صلی الله علیه و آله) حکایت می ‌کند. وی با آنکه در زمان بعثت رسول خدا(صلی الله علیه و آله) 75 سال داشت، با ایشان در انجام رسالتش همراه شد و در دیدارها و گفتگوهایش با سران قریش، رسما حمایت خویش را از او اعلام کرد.{11}
اشعار و سخنان ادبی ابوطالب به بیش از هزار بیت می‌ رسد و به «دیوان ابوطالب» معروف است. آن چه در این قصاید و اشعار آمده همه در تأیید و تصدیق نبوت پیامبر(صلی الله علیه و آله) است. معروف ‌ترین اشعار او به «قصیده لامیه» شهرت دارد.{12}
مجلسى (رحمه الله) مى فرمايد: اماميه اتفاق دارند بر اسلام و ايمان جناب ابوطالب (عليه السلام) به پيامبر (صلى الله عليه و آله) و اينكه هيچ گاه عبادت بتى نكرده است . بلكه ابوطالب (عليه السلام) يكى از اوصياء حضرت ابراهيم (عليه السلام) است و امر اسلام و ايمان او در شيعه مشهور است و علماى شيعه كتابها در ايمان آن بزرگوار تأليف كرده اند.
صدوق (عليه السلام) مى فرمايد: در حديث آمده كه جناب عبد المطلب (عليه السلام) حجت الهى و جناب ابوطالب (عليه السلام) وصى ايشان بوده است . طبق روايت ودايع انبياء، عصاى حضرت موسى (عليه السلام) و انگشتر حضرت سليمان (عليه السلام) و... توسط عبد المطلب (عليه السلام) به ابوطالب سپرده شد كه ايشان آنها را به خاتم الانبياء (صلى الله عليه و آله) سپردند.{13}
علامه طبرسی می گوید: اهل بيت (عليهم السلام) بر ايمان ابو طالب (عليه السلام) اجماع دارند اجماع اهل بيت (عليهم السلام) حجت است چون آن بزرگواران یکی از ثقلین هستند که پیامبر امر به تمسک به آن دو نموده اند.{14}
حضرت رضا (عليه السلام) در جواب عبدالعظیم حسنی می فرمایند: اگر تو در ایمان ابوطالب شک کنی جایگاهت به سوی آتش جهنم است.{15}
اصبغ بن نباته مى گويد: اميرالمومنين (عليه السلام) فرمود: ((بخدا قسم هرگز پدرم و جدم عبدالمطلب و هاشم و عبد مناف عبادت بت نكرده اند)). گفتند: پس چه را عبادت مى كردند؟ فرمودند: به سوى كعبه نماز مى خواندند و بر دين ابراهيم و به آن متمسك بودند.{16}
امام صادق از پدرش از امام سجاد از پدرش نقل می کند: که امیرالمومنین (علیه السلام) در صحن مسجد نشسته بود و مردم اطرافش جمع بودند  که مردی بلند شد و پرسید: ای امیرالمومنین! تو در مقام و مرتبه ای هستی که خداوند تو را در آن جایگاه قرار داده اما پدرت در آتش دوزخ شکنجه می شود.
امیرالمومنین فرمود: آرام باش! خدای دهانت بشکند! سوگند به آن کسی که محمد را به حق مبعوث کرد اگر پدرم برای تمام گناهکاران روی زمین شفاعت کند خداوند شفاعت او را می پذیرد آیا پدرم در آتش مُعذّب باشد و من که پسرش هستم تقسیم کننده بهشت و دوزخ باشم؟
سوگند به آن کس که محمد را به حق مبعوث کرد روز قیامت نور ابوطالب؛ نور تمام آفریدگان را تحت الشعاع قرار می دهد مگر پنج نور: نور محمد، نور من، نور فاطمه، نور حسن و حسین، و نور امامان از فرزندان حسین (علیهم السلام). آگاه باش نور ابوطالب از نور ماست که خداوند آن را دو هزار سال پیش از آفرینش حضرت آدم آفریده است. {17}
ابن ابى الحديد در ضمن اشعارى مى گويد: اگر ابوطالب و پسرش نبودند، از دين اثرى نبود كه اينچنين استوار شود. ابوطالب در مكه از پيامبر( صلى الله عليه و آله) حمايت كرد و پسرش در مدينه بى دريغ از پيامبر (صلى الله عليه و آله) حمايت و دفاع مى نمود.{18}
سرانجام سيد بطحاء حضرت ابوطالب (عليه السلام) سه سال قبل از هجرت و در سال 10 بعثت از دنيا رفت . بنا به نقلى سنّ آن حضرت به هنگام رحلت 80 سال بوده است.{19}
هنگامى كه حضرت اميرالمومنين (عليه السلام) خبر وفات ابوطالب (عليه السلام) را به پيامبر (صلى الله عليه و آله) داد، آن حضرت به شدت ملول و محزون شدند و فرمودند: ((يا على برو و او را غسل و حنوط و كفن كن و چون بر روى سرير نهادى به من خبر بده )). هنگامى كه آن حضرت دستورات پيامبر (صلى الله عليه و آله) را انجام داد و پدر بزرگوارش را بر روى سرير گذاشت ، پيامبر (صلى الله عليه و آله) خودشان تشريف آوردند و چون نظر مباركشان بر نعش عموى بزرگوارشان افتاد، رِقّت و حُزن به آن حضرت دست داد و فرمودند: ((اى عمو، صله رحم و مهربانى كردى و جزاى خير ديدى .اى عمو، در كوچكى مرا كفالت كردى و در بزرگى مرا نصرت و حمايت نمودى .)){20}
با رحلت ابوطالب (عليه السلام) جبرئيل نازل شد و به پيامبر (صلى الله عليه و آله) عرض كرد: ((ياور تو از دنيا رفت ، هجرت كن.)){21} پیامبر(صلی الله علیه و آله) در روز وفات ابوطالب(علیه السلام) فرمودند: تا زمانی که ابوطالب زنده بود قریش از من واهمه داشت.{22}
اميرالمومنين (عليه السلام) در زمان حيات خود نائب مى گرفت كه براى عبدالله و آمنه و ابوطالب (عليه السلام) حج انجام دهند، و هنگام شهادت به اولاد خود وصيت فرمودند که براى حج از طرف آن بزرگواران نایب بگيرند.{23}
پیکر ابوطالب(علیه السلام) را در مکه، کنار قبر پدرش عبدالمطلب و در قبرستان حُجون به خاک سپردند. {24}
در همان سال یار دیگر پیامبر یعنی همسرش خدیجه کبری نیز از دنیا رفت و پیامبر آن سال را«عام الحزن» نامید. {25}

1) بحارالانوار ج35 ص138، 182، عمدة الطالب ص21، 23.
2) ابن جوزی، تذکره الخواص، ص158-167.
3) یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 13.
4) ابن قتیبه، المعارف، ص 575.
5) یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج 2، ص 14. قمی، الکنی و الالقاب، ج 1، ص 108 و 109.
6) بلاذری، انساب الاشراف، ج 2، ص 288.
7) نسایی، سنن نسایی، ج 8، ص2 – 4.
8) حلبی، سیره حلبی، ج 1، ص 184.
9) ابن هشام، سیره ابن‌هشام، ج 1، ص 116. بیهقی، دلائل النبوه، ج 2، ص 22.
10) ابن شهرآشوب، مناقب، ج 1، ص 36.
11) ابن هشام، سیره ابن هشام، ج1، ص172 و 173.
12) مفید، ایمان ابی طالب، ص 18.
13) کافی ج1 ص445- کمال ادین ص665-  بحارالانوار ج17 ص139- ج35 ص73- الغدیر ج7 ص394.
14) بحارالانوارج35 ص139-138 ؛ تفسیر مجمع البیان ج4 ص31؛ الغدیر ج7 ص385.
15) بحارالانوار ج35 ص111، الغدیر ج7 ص395، ایمان ابی طالب (علامه امینی) ص90.
16) کمال الدین ص175، بحارالانوار ج15 ص144، ج35 ص81، الغدیر ج7 ص387، وقائع الایام ج1 ص290-306.
17) مائة منقبة ص174، کنز الفوائد ص80، احتجاج ج1 ص341.
18) شرح نهج البلاغه (ابن ابی الحدید) ج14 ص70-84- الغدیر ج7 ص387.
19) منتخب التواریخ ص43- 114- سر السلسلة العلویة ص3.
20) بحارالانوار ج22 ص261 ج35 ص125، ابوطالب حامی الرسول صلی الله علیه و آله وسلم ص129، الغدیر ج7 ص373-386.
21) کافی ج1 ص 440. بحارالانوار ج19 ص14، ج22 ص260.
22) ابن عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج 66، ص 339. ابن اثیر، البدایه و النهایه، ج3، ص164.
23) وقایع الایام:ج1ص303.
24) بلارذی، انساب الاشراف، ج 1، ص 29.
25) مقریزی، امتاع الاسماع، ج 1، ص 45.

---

2- درگذشت آیت الله ملا محمد باقر فشارکی (1314 هجری قمری)
ملا محمد باقر فرزند ملا محمدجعفر، در سال ۱۲۴۴ه.ق در اصفهان به دنیا آمد و در همان شهر پرورش یافت.
او در اصفهان نزد حاج شیخ محمدباقر و ملا اسدالله فرادنبه‌ ای درس خواند، سپس برای ادامه تحصیل به نجف اشرف رفت و نزد استادان آنجا تحصیلاتش را تکمیل کرد.
پس از مراجعت به اصفهان در مسجد محله نو و مسجد قطبیه اقامه جماعت و تدریس نمود و عده بسیاری از فضلا در درسش حاضر شدندکه برخی از آنها خود به مقام اجتهاد و استادی رسيدند.
ملا محمد باقر فشارکی عالمی خوش محضر بود که عالم و عامی جذب سخنان او می شدند و گفته شده او اولین کسی است که احیای شب های جمعه و دعای کمیل را در اصفهان آغاز نمود. وبا انجام این مراسم با سوز و گداز خاص در مسجد مصلای تخت فولاد اصفهان موجب شد به یک رسم ماندگار در اصفهان تبدیل گردد که تاکنون ادامه دارد.
ملا محمدباقر فشارکی همچنین یکی از تحریم کنندگان استعمال توتون و تنباکو در اصفهان بود.
شهرت اين دانشمند بزرگوار به جهت آثار مهم اوست. او قريب سی اثر در علوم مختلف تدوين نمود که از او آثار بسیاری به جا مانده است، از جمله: آداب الشریعه، آداب نماز شب،‌ اعمال سه ماه؛ ‌اسباب الفقر والغنی والمغفره، اصول دین، اربعین،‌ تنزیه المؤمنین، حواشی بر شرح لمعه؛ ‌حواشی بر فرائد، حواشی بر قوانین، ‌حواشی بر متأجر، ذخیره العباد، رساله در خیار غبن، ‌رساله در حیض، رساله در رضاع، رساله شرط، ‌رساله در طهارت، رساله در صحت عبادت جاهل، رساله در عدم جواز حق الرجوع، رساله در عدم لزوم تقلید اعلم، رساله در غنا،‌ رساله در قرعه، رساله در منجزات مریض، رساله در معرفت اسامی چهارده معصوم (علیهم السلام)، رساله عملیه، رسالة عشریه؛ ‌عنوان الکلام و...
اين نويسنده توانا سرانجام در 26 رجب 1314 ه.ق در اصفهان وفات نمود و جنب قبر محقق خوانساری در تکیه خوانساری واقع در تخت فولاد اصفهان مدفون شد.
---

3- درگذشت آیت الله سید محمدحسن حائری قزوینی (1380 هجری قمری)
سید محمدحسن حائری در سال 1296 ه.ق در کربلا به دنیا آمد. جد پدری‌اش، سید محمدباقر موسوی قزوینی، مُلقّب به معلم‌ السلطان و جد مادری او سید علی طباطبایی، صاحب کتاب ریاض المسائل، است.
سید حسن در کربلا مقدمات علوم دینی را فراگرفت و در 23 سالگی برای ادامه تحصیل به نجف رفت و نزد استادانی چون آخوند محمدکاظم خراسانی و سید محمدکاظم طباطبایی یزدی درس خواند. در سال 1330 ه.ق - یک سال پس از درگذشت آخوند خراسانی- ، به سامرا نقل مکان کرد و از شاگردان میرزا محمدتقی شیرازی شد.
وی پس از سه سال اقامت در سامرا، با آغاز جنگ جهانی اول و آشفتگی اوضاع سیاسی عراق و اشغال بخش‌هایی از آن به دست انگلیسی‌ها، به کربلا بازگشت و تا پایان عمر در آنجا به تدریس و تألیف و تحقیق پرداخت.
از آثار او میتوان به : الامامة الکبری و الخلافة العظمی (در هشت جلد) ، البراهین الجَلیة فی دفع تشکیکاتِ الوهابیة ، المَناهِجُ السَّویة و التُّحفةُ الامامیةُ الحائریة ، التُحفةُ الاثناعشریة فی نَقض کلماتِ الوهابیة ، هُدی‌المِلة الی انّ فدک من‌النِّحلة و شرح اللُّمعَةُ الدمشقیة اشاره کرد.
سرانجام سید محمدحسن حائری قزوینی در 26 رجب 1380 ه.ق در کربلا درگذشت و در مقبره سید محمد مجاهد به خاک سپرده شد.
---

4- درگذشت فيلسوف و نويسنده توانا، علامه "محمدتقي جعفری" (1419 هجری قمری)
محمدتقي جعفري در سال 1344 ه.ق در تبريز به دنيا آمد و پس از گذراندن دوران ابتدايي، براي ادامه تحصيل راهي تهران گرديد.
ايشان سپس به نجف رفت و در مدت هفده سال اقامت در حوزه علميه نجف اشرف از محضر فقيهان، فيلسوفان و استادان نامداري هم چون: سيد ابوالقاسم خويي، سيد محسن حكيم، سيد عبدالهادي شيرازي، سيد محمدهادي ميلاني، سيد محمود شاهرودي و سيد جمال گلپايگاني كسب فيض كرد.
علامه جعفري پس از مدتي به مقامات عالي علمي و معنوي نائل شد و از آن پس به تدريس علوم ديني و تأليف كتب پرداخت.
ايشان در سال 1377 ه.ق به ايران بازگشت و ضمن تدريس و تحقيق در حوزه هاي علميه مشهد و تهران، با دانشگاهيان ارتباط برقرار كرد و در دانشگاه ها به ايراد سخنراني و تبيين معارف اسلامي پرداخت.
علامه جعفري ضمن شركت در كنگره ها، همايش ها و كنفرانس هاي متعدد بين‏المللي، با بسياري از شخصيت هاي برجسته علمي جهان مكاتبه، مصاحبه و ارتباط علمي داشت.
از ويژگي هاي مهم استاد جعفري اتصال ميان حوزه و دانشگاه و علوم جديد و قديم بود.
وي از ضرورت هاي زمان و نيازهاي فكري و فرهنگي دنياي معاصر به خوبي آگاهي داشت و با توجه به همين نياز، آثاري از خود به جاي گذاشت كه بسيار ارزشمند و گران بهاست.
علامه جعفري با اِشراف به فقه، فلسفه، هنر و زيبايی شناسي در اسلام و نيم قرن فعاليت علمي و پژوهشي، بيش از يك صد جلد كتاب و رساله تحرير نمود كه شرح و تفسير نهج‏البلاغه در 27 جلد، كشف الابيات مثنوي معنوي در 4 جلد و تفسير و نقد و تحليل مثنوي در 15 جلد و... از جمله آثار اين علامه بزرگوار است.
استاد محمدتقي جعفري، هم چنين هفتاد جلسه بحث و گفتگو با شخصيت هاي متفكر بين‏المللي هم چون برنارد آرتور، برتراند راسل، پروفسور عبدالسلام، روژه گارودي و پروفسور رُزِنتال داشته است.
ايشان با التفات و علاقه ويژه ‏اش نسبت به هنر و ادبيات، بيش از يكصد هزار بيت شعر فارسي و عربي و نيز بخش‏هايي از ادبيات غرب را در سينه محفوظ داشت.
سخنراني‏ها، مقالات و كتاب هاي متعدد اين محقق فرزانه در زمينه زيبايي و هنر، هنوز يكي از مهم‏ ترين منابع درباره هنر از ديدگاه فلسفه و حكمت اسلامي است.
علامه محمدتقي جعفري سرانجام در 26 رجب سال 1419 ه.ق در يكي از بيمارستان ‏هاي لندن دار فاني را وداع گفت و بنا به وصيتش، در مشهد مقدس به خاك سپرده شد.

       
کليه حقوق اين پايگاه متعلق به مجمع جهانی شيعه شناسی است. طراحی و پشتیبانی مهدی محمدی